Wereldkampioenschappen badminton


De wereldkampioenschappen badminton is een jaarlijks terugkerend toernooi tussen badmintonners georganiseerd door de BWF.

De eerste wereldkampioenschappen badminton werden georganiseerd in 1977 in Malmö. Het toernooi werd destijds om de drie jaar georganiseerd. In het begin had de toenmalige IBF problemen het toernooi te organiseren, omdat het jaar erna de rivaliserende World Badminton Federation (die later in de IBF, nu de BWF, opging) een vergelijkbaar toernooi organiseerde. In 1983 werd besloten het toernooi om de twee jaar te organiseren. In 2006 werd beslist het toernooi ieder jaar te organiseren, met als uitzondering de Olympische jaren.

Locaties


De onderstaande tabel geeft een overzicht van landen en steden waar het toernooi heeft plaatsgevonden. In deze tabel zijn de gastlanden van 2014 en 2015 ook verwerkt.

Van 1989 tot 2001 werden de wereldkampioenschappen aansluitend aan de Sudirman Cup gespeeld op dezelfde locatie.

Jaar Nr. Gaststad Gastland
1977 I Malmö  Zweden
1980 II Jakarta  Indonesië
1983 III Kopenhagen  Denemarken
1985 IV Calgary  Canada
1987 V Peking  China
1989 VI Jakarta  Indonesië
1991 VII Kopenhagen  Denemarken
1993 VIII Birmingham Engeland
1995 IX Lausanne  Zwitserland
1997 X Glasgow Schotland
1999 XI Kopenhagen  Denemarken
2001 XII Sevilla  Spanje
Jaar Nr. Gaststad Gastland
2003 XIII Birmingham Engeland
2005 XIV Anaheim  Verenigde Staten
2006 XV Madrid  Spanje
2007 XVI Kuala Lumpur  Maleisië
2009 XVII New Delhi  India
2010 XVIII Parijs  Frankrijk
2011 XIX Londen Engeland
2013 XX Kanton  China
2014 XXI Kopenhagen  Denemarken
2015 XXII Jakarta  Indonesië
2017 XXIII Glasgow Schotland
2018 XXIV Nanjing  China
Jaar Nr. Gaststad Gastland
2019 XXV Bazel  Zwitserland

Medaillewinnaars


Zie Wereldkampioenschappen badminton/Medaillewinnaars voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Tijdens de wereldkampioenschappen valt de suprematie van China op. Van de 110 titels die tot en met 2015 zijn verspeeld, won China er 61. Tijdens het toernooi in 1987 in eigen land won het zelfs alle vijf de titels, een unicum. China herhaalde die prestatie in 2010 in Parijs en 2011 in Londen. Indonesië volgt op grote afstand met 21 titels. Het beste Europese land is Denemarken met 9,5 titels. Wat ook opmerkelijk is, is dat slechts 10 verschillende landen een titel wisten te pakken.

Hieronder volgt een overzicht van het aantal titels dat een land per toernooi won.

Land 77 80 83 85 87 89 91 93 95 97 99 01 03 05 06 07 09 10 11 13 14 15 Totaal
 China 2 3 5 4 3 1 1 3 2 3 3 2 4 3 4 5 5 2 3 3 61
 Indonesië 1 4 1 3 2 1 2 2 2 2 1 21
 Zuid-Korea 2 1 2 1 2 1 1 10
 Denemarken 3 1 0,5[1] 1 1 1 1 1 9,5
Engeland 1 0,5[2] 1 2,5
 Spanje 1 1 2
 Zweden 0,5[2] 0,5[1] 1
 Japan 1 1
 Verenigde Staten 1 1
 Thailand 1 1
Totaal 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 115









Categorieën: Wereldkampioenschappen badminton




Staat van informatie: 23.12.2020 04:58:12 CET

oorsprong: Wikipedia (Auteurs [Geschiedenis])    Licentie: CC-BY-SA-3.0

Veranderingen: Alle afbeeldingen en de meeste ontwerpelementen die daarmee verband houden, zijn verwijderd. Sommige pictogrammen werden vervangen door FontAwesome-Icons. Sommige sjablonen zijn verwijderd (zoals 'artikel heeft uitbreiding nodig') of toegewezen (zoals 'hatnotes'). CSS-klassen zijn verwijderd of geharmoniseerd.
Specifieke Wikipedia-links die niet naar een artikel of categorie leiden (zoals 'Redlinks', 'links naar de bewerkpagina', 'links naar portals') zijn verwijderd. Elke externe link heeft een extra FontAwesome-Icon. Naast enkele kleine wijzigingen in het ontwerp, werden mediacontainer, kaarten, navigatiedozen, gesproken versies en Geo-microformats verwijderd.

Belangrijke opmerking Omdat de gegeven inhoud op het gegeven moment automatisch van Wikipedia wordt gehaald, was en is een handmatige verificatie niet mogelijk. Daarom garandeert LinkFang.org niet de juistheid en actualiteit van de verkregen inhoud. Als er informatie is die momenteel verkeerd is of een onjuiste weergave heeft, aarzel dan niet om Neem contact op: E-mail.
Zie ook: Afdruk & Privacy policy.