Creditcard


Een creditcard of kredietkaart is een betaalkaart voor aankopen die pas achteraf worden betaald in tegenstelling tot een debetkaart waarbij het bedrag direct van de rekening wordt afgeschreven. De ‘uitgestelde’ betaling (debet) kan op twee manieren:

Bij het gebruik van een creditcard wordt vanuit wettelijk oogpunt een (persoonlijke) lening aangegaan. Dit verklaart waarom de aanvraag van een kredietkaart steeds een kredietwaardigheidsonderzoek van de verstrekker (vaak financiële instelling) vergt. VISA, MasterCard, Diners Club, American Express en Cirrus zijn bekende voorbeelden van een interbancair netwerk voor kredietkaarten. In de Benelux werken de meeste banken samen met MasterCard en VISA, maar er zijn ook diverse bankonafhankelijke creditcards.

Inhoud

Geschiedenis


In 1950 introduceerden Ralph Schneider en Frank X. McNamara het idee om te betalen met een algemene kredietkaart. In de Verenigde Staten produceerde Diners Club de eerste kredietkaart en introduceerde zijn club-card in 1957 op de Nederlandse markt. In 1966 werd het concept in heel Europa geïntroduceerd, maar was lange tijd vooral beschikbaar voor hogere marktsegmenten. Ze werden voornamelijk uitgegeven aan (luxe) reizigers en zakenlieden door American Express, VISA en MasterCard die een uitgebreid wereldwijd netwerk van acceptatiepunten wisten op te bouwen.

In 2010 waren er wereldwijd meer dan 2 miljard creditcards in omloop en zijn er meer dan 28 miljoen acceptatieadressen in ongeveer 200 landen (bron: maatschappelijk overleg betalingsverkeer). In Nederland is het aantal kaarten snel toegenomen, van 1,5 miljoen in 1998, via 2,7 miljoen in 2007 (bron: CBS)[bron?], naar 6 miljoen in 2010 (bron: maatschappelijk overleg betalingsverkeer)[bron?]. De kaart wordt met name vaak gebruikt bij betalingen in restaurants, hotel (reserveringen) en bij autoverhuurders. Mondiaal zijn er grote verschillen in het creditcardgebruik. Zo had de werkzame inwoner van de Verenigde Staten in 2017 gemiddeld 2,6 creditcards terwijl dat in België en Nederland respectievelijk 0,17 en 0,74 was.[1]

Volgens de Nederlandsche Bank heeft 55 procent van de consumenten een creditcard. De meesten van hen hebben er maar 1. Slechts 9 procent heeft er 2 en 2 procent heeft er 3. Het creditcardbezit is hoger onder mannen dan onder vrouwen en mensen van 45-64 jaar hebben relatief vaker een creditcard dan mensen jonger dan 45 jaar of ouder dan 64 jaar. Ook mensen uit hogere opleidings- en inkomensklassen hebben vaker een creditcard.[2] Het aantal binnenlandse transacties (offline & online) is in 10 jaar tijd met ruim 70% toegenomen. Het aantal transacties door Nederlanders in het buitenland is daarentegen gestegen met ruim 94%. Vorig jaar (2016) was het percentage online creditcard transacties dan ook 42% van het totaal. In 2015 was dit percentage nog maar 31% van het aantal binnenlandse transacties.[3]

Werkwijze


Betalen met een creditcard is makkelijk vanwege de brede en wereldwijde acceptatie. Een handtekening en het tonen van de pas is soms nog voldoende, maar omdat het betalen met een handtekening relatief onveilig werd (na verlies of diefstal van de creditcard kon een handtekening immers eenvoudig worden nagemaakt), is de pincode op de creditcard geïntroduceerd. Met behulp van deze geheime persoonlijke code werd een betaling veiliger. Bij sommige automaten kan betaald worden zonder invoer van de pincode. Essentieel in een pinbetaling is de aanwezigheid van een directe verbinding met de kaart-uitgevende instelling. Indien deze verbinding niet aanwezig is, kan met een handtekening alsnog worden betaald. Een grotere stap in het betaalgemak met een creditcard is de introductie van de chip op de creditcard. De pincode kan door de chip worden geverifieerd zonder aanwezigheid van een verbinding met de kaart-uitgevende instelling.

Voor sommige creditcardbetalingen is een extra beveiligingscode (afwisselend CVC, CVV, CID, CIN of CRC genoemd) nodig. Bij VISA en MasterCard is het een getal van drie cijfers, achter de laatste vier van het kaartnummer, in de handtekeningstrook op de achterkant van de kaart. Bij American Express is het een getal van vier cijfers, op de voorkant van de kaart, meestal rechts boven het kaartnummer.

Hoeveel kan worden gekocht met een creditcard is afhankelijk hoeveel krediet de rekeninghouder heeft. Die bestedingsruimte wordt niet bepaald door een actueel saldo op een bankrekening, maar wordt bij uitgifte vastgesteld door de creditcarduitgevende instelling, meestal een bank.

Met een creditcard kan men niet alleen betalen, maar ook geld opnemen bij een geldautomaat.

Internetbetalingen


Met een creditcard kunnen op het internet artikelen gekocht worden in webshops. Er is geen pin, geen elektronische handtekening en geen directe verbinding met de creditcardinstantie nodig, alleen het creditcardnummer, tenaamstelling en einddatum.

Om de veiligheid van creditcardtransacties op internet te verhogen, wordt het echter steeds gebruikelijker dat er naast bovengenoemde gegevens een extra verificatiestap moet worden doorlopen. Met een zogeheten internet-interface brengt de internetondernemer de kaarthouder in contact met de kaartuitgevende bank. De klant krijgt een scherm voor zich en moet zijn vaste of eenmalig wachtwoord invoeren.

Hoewel internetbetalingen met de creditcard veiliger zijn geworden, is een betaling via iDEAL nog veiliger.[bron?] iDEAL is voor ondernemers bovendien een goedkopere methode. Vanwege de hogere kosten van creditcards brengen sommige webwinkeliers dan ook een extra bedrag in rekening aan de klant, wanneer deze met een creditcard betaalt. De creditcard heeft met deze nieuwe ontwikkelingen voor internetbetalingen dan ook veel terrein verloren.

Voor internetbetalingen wordt soms gebruik gemaakt van een virtuele creditcard. Dit is een digitale creditcard van VISA of Mastercard waarbij de gebruiker een kaartnummer krijgt dat gebruikt kan worden voor online aankopen. Een virtuele creditcard is eigenlijk geen echte creditcard, omdat er geen krediet kan worden verstrekt door de creditcardaanbieder. De kaarthouder dient vooraf geld te storten op de rekening van de virtuele kaart, alvorens de kaarthouder betalingen kan uitvoeren.

Kosten voor de consument


De verkopende partij (acceptant genoemd) dient een onkostenvergoeding (provisie) af te dragen. Deze provisie bestaat meestal uit een percentage van het transactiebedrag.

Schulden


Creditcards worden steeds vaker gebruikt als alternatief voor een persoonlijke lening. Tussen 1998 en 2010 stegen de creditcardschulden in Nederland van 200 miljoen euro naar 1,4 miljard euro (bron: CBS). Consumenten betalen hierdoor hoge rentes, met name indien zij met verschillende creditcards schuld op schuld stapelen. Deze rente is veel hoger dan de rente op een doorlopend krediet. Dit is ook de reden dat de kaarten voor de banken financieel aantrekkelijk zijn.

In de Verenigde Staten is de problematiek van de creditcardschulden nog aanzienlijk groter dan in Europa.

Fraude


Het komt voor dat creditcardgegevens worden gestolen en gebruikt om betalingen te doen. De consument krijgt dan te maken met afschrijvingen voor aankopen die hij niet heeft gedaan. In de meeste gevallen kan de consument deze afschrijvingen ongedaan maken omdat creditcardorganisaties standaard de mogelijkheid bieden om foutieve betalingen terug te laten boeken (chargeback). Dit om misbruik van de kaart achteraf recht te kunnen zetten.

Diefstal van creditcardgegevens kan op verschillende manieren plaatsvinden, bijvoorbeeld:

Niet alleen consumenten, maar ook webwinkels zijn regelmatig slachtoffer van creditcardfraude, waarbij consumenten bestellingen doen via internet en vervolgens de betaling na ontvangst van de producten terugdraaien via de creditcardmaatschappij. Om dit probleem te voorkomen werd het 3D-Secure beveiligingsprotocol ontwikkeld. Als de webwinkel dit toepast, heeft de winkel geen chargebackrisico meer van kaarthouders die achteraf (terecht of onterecht) claimen de transactie niet verricht te hebben.

Zie ook


Zie de categorie Credit cards van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.









Categorieën: Creditcard




Staat van informatie: 27.02.2021 04:01:52 CET

oorsprong: Wikipedia (Auteurs [Geschiedenis])    Licentie: CC-by-sa-3.0

Veranderingen: Alle afbeeldingen en de meeste ontwerpelementen die daarmee verband houden, zijn verwijderd. Sommige pictogrammen werden vervangen door FontAwesome-Icons. Sommige sjablonen zijn verwijderd (zoals 'artikel heeft uitbreiding nodig') of toegewezen (zoals 'hatnotes'). CSS-klassen zijn verwijderd of geharmoniseerd.
Specifieke Wikipedia-links die niet naar een artikel of categorie leiden (zoals 'Redlinks', 'links naar de bewerkpagina', 'links naar portals') zijn verwijderd. Elke externe link heeft een extra FontAwesome-Icon. Naast enkele kleine wijzigingen in het ontwerp, werden mediacontainer, kaarten, navigatiedozen, gesproken versies en Geo-microformats verwijderd.

Belangrijke opmerking Omdat de gegeven inhoud op het gegeven moment automatisch van Wikipedia wordt gehaald, was en is een handmatige verificatie niet mogelijk. Daarom garandeert LinkFang.org niet de juistheid en actualiteit van de verkregen inhoud. Als er informatie is die momenteel verkeerd is of een onjuiste weergave heeft, aarzel dan niet om Neem contact op: E-mail.
Zie ook: Afdruk & Privacy policy.