Arabisch alfabet


Arabisch
Algemene informatie
Type Abjad
Talen Arabisch
Periode 400 tot heden
Schrijfrichting Rechts-naar-links
Verwantschap
Afgeleide schriften o.a. Perzisch alfabet
Indeling
ISO 15924 Arab
Portaal    Taal

Het Arabische alfabet (Arabisch: الأبجدية العربية, al-abdjadiyya al-ʿarabiyya) is een Arabisch schrift dat bestaat uit 28 letters. Het Arabisch wordt geschreven van rechts naar links. Voor Arabische letters is dit de natuurlijke schrijfrichting.

Het schrift wordt aan elkaar geschreven, ook drukschrift: een drukschrift met geïsoleerde letters, zoals wij in bijvoorbeeld het Nederlands gebruiken, kent het Arabisch niet. Wel zijn er diverse schriftstijlen, zoals Naskh, Ruqʿa en Koefisch. Kalligrafie is zeer belangrijk binnen de islam; velen kennen op religieuze gronden beperkingen ten aanzien van afbeeldingen, en kalligrafie is hierdoor een alternatief voor versieringen.

Het Arabische alfabet is net zoals dat van sommige andere Semitische talen een consonantenalfabet: het bestaat uit medeklinkers. In woordenboeken en bepaalde andere boeken staan wel klinkers aangegeven, maar dan met tekens boven en onder de medeklinkers. Strikt gezien zijn dit drie klinkers, /a/, /i/ en /u/, maar in de praktijk wordt, wat officieel de /a/ is. veelal uitgesproken als /E/.

Voor westerse mensen klinken vooral de keelklanken qaf en ʿayn exotisch in de oren. Deze klanken worden diep in de keel uitgesproken.

Dit alfabet is niet alleen de basis van het Arabische schrift, maar ook van het geschreven Pasjtoe, Perzisch en Urdu en gedeeltelijk Azerbeidzjaans, Berbers, Kazachs, Koerdisch en Oeigoers. Het Arabische schrift was lange tijd ook de basis voor Indonesisch, Kirgizisch, Maleis, Oezbeeks, Tadzjieks, Turkmeens, Turks en Albanees. Ook wordt het door sommige groepen gebruikt voor het Afrikaans.

Arabisch alfabet
letter naam SAMPA-
waarde
IPA-waarde transliteratie getalswaarde   letter naam SAMPA-
waarde
IPA-waarde transliteratie getalswaarde
ا alif a a a, aa 1 ط tah t? t' 9
ب ba b b b 2 ظ dza z? z' 900
ت ta t t t 400 ع 'ain ?\ ʕ wrã 70
ث tha T θ th 500 غ gain G ɣ g 1000
ج jim dZ dzj, dzh 3 ف fa f f f 80
ح ḥa X\ ħ ḥ, gh 600 ق qaf q q q, kh 100
خ kha x x ch, kh 7 ك kaf k k k 20
د dal d d d 4 ل lam l l l 30
ذ dhal D ð dh 700 م mim m m m 40
ر ra r r r 200 ن nun n n n 50
ز zai z z z 7 ه ha h h h 5
س sin s s s 60 و waw w w w, v 6
ش sjin S ʃ sj, sh 300 ي ya y y u, uu, y, oe 10
ص sad s? s' 90 ء hamza ? ʔ ', a, a' -
ض dad d? d' 800

Inhoud

Lettervormen


In tegenstelling tot het Latijnse schrift zijn de lettervormen in het Arabische schrift afhankelijk van de plek waar ze zich in een geschreven woord bevinden; een letter heeft een verschillende vorm als deze verbonden is met een voorafgaande of volgende letter. Dit leidt ertoe dat alle primaire karakters in het Arabisch schrift verschillende vormen kennen.

Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de verschillende schrijfwijzen. Let op dat niet alle tekens in alle vier vormen voorkomen

Er zijn zes karakters (و ز ر ذ د ا) die alleen de geïsoleerde of eindvorm kennen; als deze gebruikt worden zal de daaropvolgende letter dus de initiële vorm aannemen. De Arabische spelling van Ararat, أرارات, is dus een verzameling losse letters, omdat geen van de vormende gliefen aangesloten aan de daaropvolgende geschreven kan worden.

Sommige letters zien er in alle vier de schrijfvormen er nagenoeg hetzelfde uit, terwijl andere een soms radicaal andere vorm aannemen. In het algemeen kan gesteld worden dat de begin- en middenvormen op elkaar lijken met dien verstande dat bij sommige letters de middenvorm met een kort horizontaal lijntje aan de rechterkant begint zodat aansluiting gevonden kan worden met het daarvoorafgaande karakter (vergeet niet dat het schrift van rechts naar links geschreven wordt!) De eind- en geïsoleerde vormen hebben ook een grote gelijkenis, maar de eindvorm zal vaak een horizontale lijn rechts kennen, en eindigen in een boogje ter linkerzijde, wat calligrafen de mogelijkheid geeft een woord een subtiel ornament te geven. Daarnaast bestaan er enkele ligaturen, een bekende is de lam-alif-combinatie.

Voor Arabische woorden bestaan verschillende transliteratiewijzen. Iedere methode is discutabel. In Nederlandse publicaties wordt vaak een vereenvoudigde Engelse transliteratiemethode gehanteerd, waarbij u als oe (abu) moet worden uitgesproken, j als dj (jihad) en sh als sj (sharia) (zie de tabellen hierboven). Hieronder staat een lijstje met Arabische letters die geen eenduidig equivalent in het Nederlands kennen, met daarbij de meest gebruikte schrijfwijze in het Nederlands en regels voor de uitspraak.

Cijfers in woorden

Door de opkomst van moderne communicatiemiddelen zoals een smartphone moet het Arabisch getranscribeerd worden naar een fonetische weergave als alleen een Latijns toetsenbord beschikbaar is, zoals bij Westerse jongeren met Arabisch als tweede taal. Onder jongeren die Darija spreken is het gebruik ontstaan om letters die het Latijnse alfabet niet bevat, te vervangen door er op lijkende cijfers. Voor de letter ع (ain) wordt bijvoorbeeld een 3 gebruikt, voor ح (ḥa) een 7 en voor ق (qaf) een 9. Een zin als كيف حالك (kayf halukum, hoe gaat het met je) wordt dan in sms-taal kif 7alek.[1]

Geschiedenis


Bij het begin van het eerste millennium v.Chr waren in het gebied van Syrië en Palestina 3 alfabetten in omloop die thans bekend staan als de West-Semitische alfabetten: Fenicisch, Hebreeuws en Aramees. Daar waar het Fenicische alfabet een nationaal alfabet bleef, en het Hebreeuws sterk beperkt bleef, groeide het Aramese alfabet mee met de ontwikkeling van de Aramese taal als internationaal communicatiemiddel.[2]

De Nabateeërs waren een Arabisch volk dat zich tussen de vierde en de tweede eeuw v.Chr. vestigde in het bijbelse Edom met als hoofdstad Petra. Zij gaven vanaf ongeveer 100 v.Chr. hun Thamoedisch schrift op ten voordele van een variant van het Aramees, die thans bekend staat als het Nabatese alfabet. Vanaf de 6de eeuw n.Chr. ontwikkelde zich hieruit het pre-Islamitische Arabische schrift.[3]

Aanvankelijk diende het Arabische alfabet vooral voor het verspreiden van de Koran. Er bestonden twee stijlen: de Koefische stijl was hoekig en vooral geschikt voor gebeitelde inscripties; de Naskhi-stijl leek meer op het hedendaagse schrift. In het Perzisch ontstond de Nastaliq-stijl.[3]

Zie ook


Commons heeft mediabestanden in de categorie Arabic alphabet.









Categorieën: Arabisch alfabet | Abjad




Staat van informatie: 06.05.2022 12:31:43 CEST

oorsprong: Wikipedia (Auteurs [Geschiedenis])    Licentie: CC-BY-SA-3.0

Veranderingen: Alle afbeeldingen en de meeste ontwerpelementen die daarmee verband houden, zijn verwijderd. Sommige pictogrammen werden vervangen door FontAwesome-Icons. Sommige sjablonen zijn verwijderd (zoals 'artikel heeft uitbreiding nodig') of toegewezen (zoals 'hatnotes'). CSS-klassen zijn verwijderd of geharmoniseerd.
Specifieke Wikipedia-links die niet naar een artikel of categorie leiden (zoals 'Redlinks', 'links naar de bewerkpagina', 'links naar portals') zijn verwijderd. Elke externe link heeft een extra FontAwesome-Icon. Naast enkele kleine wijzigingen in het ontwerp, werden mediacontainer, kaarten, navigatiedozen, gesproken versies en Geo-microformats verwijderd.

Belangrijke opmerking Omdat de gegeven inhoud op het gegeven moment automatisch van Wikipedia wordt gehaald, was en is een handmatige verificatie niet mogelijk. Daarom garandeert LinkFang.org niet de juistheid en actualiteit van de verkregen inhoud. Als er informatie is die momenteel verkeerd is of een onjuiste weergave heeft, aarzel dan niet om Neem contact op: E-mail.
Zie ook: Afdruk & Privacy policy.